Recenzja podręcznika
Zapiski niezwykłe z dziennika himalaisty znalezione w skalnym załomie.
W poprzednim artykule starałem się przedstawić w sposób ogólny zagadnienie psychopatii. Ten tekst i kolejne mają na celu przybliżenie konkretnych przypadłości psychopatycznych. Z pewnych względów zdecydowałem się wszystkie przygotowane przeze mnie materiały podzielić na części. I tak, kolejno poznamy cechy charakterystyczne dla histeryków, psychasteników, ludzi impulsywnych, sado-masochistów i innych. Dzisiaj zajmiemy się histerią...
Recenzja książki Howarda P. Lovecrafta "W górach szaleństwa" autorstwa Ripley.
Starając się zrozumieć zachowania psychopatyczne, musimy przede wszystkim zdefiniować zagadnienie i pojęcie psychopatii. Słowo psychopathia oznacza cierpienie psychiczne (pathos - cierpienie). Wybitny psychiatra niemiecki - Kurt Schneider, jako psychopatę określa człowieka, który sam cierpi i (lub) u innych cierpienie wywołuje. Równie logicznym wydaje się więc fakt, że zasadniczym celem psychiatrii jest badanie i leczenie tych ludzi. Prześledzenie jednak procesu popadania we wspomniany stan jest już zajęciem bardziej skomplikowanym. Postaram się przybliżyć szanownym Czytelnikom pewne warunki, umożliwiające klasyfikację poszczególnych jednostek oraz całych społeczności.
Miło nam zaprezentować pierwsze wrażenia jakich doświadczył i spisał ręką własną Marcin Różycki po zapoznaniu się z polskim wydaniem 6 edycji Zewu Cthulhu.
Ludzie są takimi stworzeniami, które chcą poznać wszystkie zakątki świata. Wielkie odkrycia czynią ze zwykłych, szarych osób bohaterów, którzy stają się nieśmiertelni. Jednak wśród tych wszystkich odkrywców najbardziej tragiczni są ci, którym się nie udało. Umierają oni w najdzikszej dżungli, topią się podczas najgorszych burz, zamarzają na najwyższych szczytach. Tak było m.in. z Mallorym - człowiekiem, który zginął zdobywając Mount Everest - do dzisiaj nie wiadomo czy udało mu się wejść jako pierwszemu na ten najwyższy szczyt świata. Jednak o nim samym możecie dowiedzieć się więcej czytając opowiadanie "Wspinam się na Mount Everest, bo on tam jest". Artykuł ten będzie poświęcony początkom himalaizmu w latach dwudziestych, czyli o tragicznych finałach wielkich odkryć.
Można go spotkać wczesnym rankiem, kiedy przechadza się alejami tonącymi w snującej się tuż nad ziemią mgle, pchając przed sobą wózek z narzędziami ogrodniczymi. Można go spotkać w deszczową noc, tuż po północy, kiedy wtapia się w mrok, z rzadka wyłaniając się zza nagrobków. Jest niewidoczny dopóki nie stanie o krok przed obracającym się właśnie w jego stronę Badaczem. W tej samej chwili jego twarz zostaje oświetlona błyskiem pioruna lub snopem światła latarni. Jest to twarz starego, pomarszczonego starca o oczach przeszywających spojrzeniem na wylot. Jego chude ciało okryte jest ciemnym przeciwdeszczowym płaszczem z kapturem nasuniętym na długie, siwe włosy. Stojąca w strugach deszczu postać wygląda demonicznie...
Artykuł ten jest początkiem nowego cyklu "Świat w latach dwudziestych", który najprawdopodobniej będzie pojawiał się stosunkowo regularnie na łamach działu Zew Cthulhu. Każdy MG prędzej czy później wysyła swoich Graczy w mroczne rejony wszelkich zakątków świata, dlatego też postanowiliśmy przybliżyć sylwetki innych krajów. Cykl ten podzielony został na dwa osobne działy: jeden będzie przedstawiał ogólny zarys historyczny danego kraju, drugi natomiast przedstawi kilka pomysłów na przygody. Rozpoczynamy więc od Kraju Kwitnącej Wiśni - kraju, gdzie wszystko jest możliwe, a Cthulhu śpi tuż zza następnym rogiem.
Utarło się twierdzenie, że w systemie ZC osobami najbardziej kompetentnymi do walki z straszliwymi Przedwiecznymi są bibliotekarze i antykwariusze. Powstały całe tony scenariuszy, które jednoznacznie wskazują, że do rozpędzania i powstrzymywania zorganizowanych grup przestępczych, jakimi są wszelkie sekty czy kultyści (zwłaszcza ci, którzy lubują się w składaniu krwawych ofiar i przyzywaniu okrutnych bóstw), najlepiej nadają się będący koło sześćdziesiątki profesorowie uniwersyteccy. Nie dosyć, że najczęściej mają nadwagę, to cierpią jeszcze na posuniętą miażdżycę. Taka osoba nie ma prawa przeżyć szybkiego biegu na dystansie dalszym niż 40 metrów (odcinek od stacji metra do biblioteki - czasami trzeba się śpieszyć), a co dopiero spotkania z takim Mrocznym Młodym (mój faworyt - zwłaszcza za prostą możliwość maskowania się w lesie).
Strona 1 z 2
- Start
- poprz.
- 1
- 2
- nast.
- Zakończenie
