Prometejczyk: Stworzeni
Magnum Opus
Promethean to istota stworzona z martwego ciała ludzkiego, jakiemu nadano życie, lecz stworzenie to nie ma nic wspólnego z poprzednim lokatorem. Dusza już dawno odeszła, a to, co wchodzi jest nowym wytworem o czystym umyśle. Taka tabula rasa stwarza wiele problemów w społeczeństwie, które oczekuje, że każda osoba dorosła zna już podstawy egzystencji wśród ludzi i wie jakie zachowanie przystoi w danych sytuacjach. Niestety Promethean rodzi się z ciałem osoby dorosłej już pierwszego dnia. Ponadto, żaden z nich nie posiada prawdziwej duszy ludzkiej, jedynie marną imitację, która odstrasza wszystko, co żyje jak i nie. Od „narodzin”, Promethean znajduje się na pielgrzymce, będzie przemierzał świat dopóki nie przemieni ognia w nim płonącego w ludzką duszę lub polegnie próbując. Oto ich Wielkie Dzieło.
Kamienie Milowe
Pielgrzym napotyka na swej drodze wiele trudów. Pokonanie niektórych z nich wypełnia go zrozumieniem i poczuciem osiągnięcia kolejnego kroku na drodze stania się człowiekiem. Te sytuacje nazywane są Kamieniami Milowymi. Różnią się tak samo jak Prometheanie, którzy je posiadają, jedne bazują na Rodzie danego Prometejczyka, inne na jego Refinement, a są i takie, które odzwierciedlają samego Pielgrzyma. Tak, więc nawet bracia, wyznający tą samą filozofię mogą iść własnymi drogami do wspólnego celu.
Kamienie Milowe bywają bardzo ogólne, lecz mogą stać się o wiele bardziej precyzyjne i trudniejsze do wykonania im mniej ich pozostaje. Tytan, któremu nie udało się pokonać Pandorana może zauważyć, że gdy następnym razem walczy z potworem, wygrana daje mu siły do kolejnej potyczki, tym razem z Prometejczykiem, który używał tychże nieludzkich stworzeń do swych niecnych celów.
Kamienie Milowe nie są jednak znane Prometejczykowi, ani nawet jego graczowi, choć odzwierciedlają jego cele i wierzenia. Zatem Prometejczyk nie interesujący się sprawami nadnaturalnymi nie musi się obawiać, że bez zetknięcia się z niewyjaśnionym nie osiągnie upragnionego Człowieczeństwa.
Transmutacje i Podarunki
Każdy Prometejczyk zostaje stworzony z jednym Podarunkiem od swego stworzyciela. Dla niektórych jest to zdolność widzenia duchów, dla innych nadnaturalne piękno lub siła fizyczna. Podarunki bazują na sztucznych ciałach Prometejczyków, które nie są tak dobrze uformowane jak ludzkie. Ponadto, każdy Refinement naucza poprzez swą filozofię nowych aplikacji tej teorii. Zmiana swych oczu tak, aby postrzegały aury, przemiana paznokci w pazury, zwiększenie siły mięśni, rozciągnięcie swej aury tak, aby dotknęła umysły innych. Nauki te znane są wśród Prometejczyków jako Transmutacje. Ich kuzyni Pandoranie, także posiadają własne Transmutacje. Są to okrutne karykatury mocy Prometejczyków, zmieniające swych użytkowników w monstra. Jeżeli sobie tego życzą, Prometejczycy mogą nauczyć się mocy Pandoran, jednak płacą za to cenę w swym Człowieczeństwie, więc większość Stworzonych, która się na to decyduje zaakceptowała już swoją rolę jako potwora, a nie człowieka.
Athanor
Na drodze do stania się człowiekiem, wielu Prometejczyków wytwarza w sobie Athanor. W alchemii był to samowystarczalny piec zachowujący stałą temperaturę, jednak dla Prometejczyków ma inne znaczenie. Za każdym razem, gdy Prometejczyk osiąga jeden ze swych Kamieni Milowych jest przepełniony euforią, która materializuje się w jego ciele jako Vitriol. Vitriol może zostać skradziony przez innych Prometejczyków jak i Pandorany. Athanor daje w tej sytuacji ochronę przed kradzieżą. Jest wiele rodzajów Athanor, każdy związany z daną koncepcją, a przepełniony Vitriolem daje Prometejczykowi unikatowe zdolności.
Pandorany
W swoim czasie, każdy Prometejczyk musi przekazać Ogień weń płonący kolejnej osobie. Gdy ten moment nadchodzi Prometejczyk przygotowuje się na stworzenie swego potomstwa. Niektórzy czynią to z potrzeby zwalczenia ogarniającej ich samotności, inni wolą eksperymenty i zabawę w Boga. Jeśli powody stworzenia są niewłaściwe lub Prometejczyk nie jest gotowy na przekazanie swego Płomienia, zamiast kolejnego członka jego Rodu, naradza się Pandoran. Są oni Karykaturami Rodów, z których pochodzą, większość to bestie owładnięte głodem, jaki może zaspokoić jedynie bogate w Pyros ciało Prometejczyków. Choć niektóre Pandorany ewoluują w formy o inteligencji wyższej niż zwierzęca, wciąż są niewolnikami swego głodu. Ich udręka jest tak wielka, że bez bliskości źródła Boskiego Ognia, jakim są Prometejczycy, każdy Pandoran zapada w stan Uśpienia, zmieniając się w nieożywioną materię. Powracają do życia jedynie przy obecności swych braci, po czym ruszają na łowy.
Boski Ogień
Mity opowiadają o Prometeuszu, który skradł ogień bogom i powierzył go ludziom, aby mogli bronić się przed niebezpieczeństwami przyrody. Prometejczycy wierzą, że to właśnie ten Ogień płonie u nich w miejsce ludzkiej duszy i tylko poprzez poznanie tajników alchemii będą kiedyś w stanie przemienić go w duszę ludzką. Tak jak każdy inny płomień, także i ten Ogień potrzebuje pewnego rodzaju paliwa. Prometejczycy spożywają organiczną materię, od hamburgera i frytek do trawy i gałęzi, aby utrzymać swe płomienie. Cała spożyta materia spala się w ich ciałach, więc nie potrzebują wykonywać czynności czysto fizjologicznych. Z drugiej jednak strony, płomienie te wypalają się niemal zawsze po około stu latach, dając Prometejczykom limit, w jakim mogą osiągnąć koniec swych Pielgrzymek.
Niepokój
Ciepło płynące z Boskiego Ognia jest nieprzyjemne dla ludzi napotykających Prometejczyków. Powoli ogarnia ich zmartwienie, niezadowolenie i podejrzliwość w stosunku do Stworzonego. Nie ważne, że jest niewinny lub nie wie, co się wokół niego dzieje. Im dłużej pozostaje w obecności ludzi tym bardziej zaczynają go nienawidzić. W końcu staje się on kozłem ofiarnym pod byle pretekstem i musi liczyć się z przepędzeniem z miasta (jeśli ma szczęście).
Ziemie Jałowe
Z dala od cywilizacji nie jest lepiej. Choć brak jest ludzi złorzeczących Prometejczykowi, ziemia, po której stąpa zaczyna się buntować. Pogoda staje się coraz gorsza i bardziej uprzykrza życie, zwierzęta atakują lub uciekają, a rośliny usychają. Podobnie jak z ludźmi, efekt ten stopniowo pogarsza się wraz z upływem czasu i utrzymuje się dopóki Prometejczyk nie odejdzie.
