Na wstępie chciałbym zakomunikować, że jest to mój pierwszy, spisany scenariusz i oczywiście przeprosić za wszelkie jego niedociągnięcia(w warstwie technicznej), które mogły wyniknąć przy "produkcji". Tekst "normalny" jest szkicem scenariusza, uwagami do narratora. Natomiast ten napisany kursywą jest moim opisem, mam nadzieję przydatnym podczas układania planu sesji. Nie jest to także scenariusz kompletny... powiedzmy, że jest on szkicem, pomocą, którą można posłużyć się przy kreowaniu własnego dzieła... można go dowolnie zmieniać, kształtować. Jest bardzo luźny w swojej budowie. Praktycznie całe jego rozwinięcie pozostaje w rękach narratora. Najważniejsze dla jego przebiegu i jego zrozumienia są dwie, trzy sceny. Jeśli gracze chwycą klimat... wszystko pójdzie idealnie. Jeśli nie, cóż nawet najlepsze przygody padają, gdy graczom nie zależy... Także zaznaczam, że szkic jest adresowany do narratorów i graczy, którzy dosyć dobrze znają system i są w nim co najmniej średnio zaawansowani. 

Początek:

Gracze znajdują się w jakimkolwiek miejscu w Chicago (tam ma miejsce akcja scenariusza). Rozmawiają lub poznają się. Początek możesz przeprowadzić wedle własnego widzimisię... Zależy to tylko od Twoich chęci lub stopnia "zażyłości" postaci. Bohaterowie rozmawiają, poznają się lepiej...

Nagle podchodzi do nich wysoki mężczyzna. Ma smutny wyraz twarzy. Widać silny żal. Rozpoznają w nim jednego ze strażników caernu, dookoła którego gromadzi się szczep "Wiatry północy". Potężny wojownik, teraz wygląda, jak dziecko, które straciło jakąś bliską osobę... Zabiera graczy na polanę, na której jest zgromadzony cały szczep... chyba wiadomo, w jakim celu...

Wataha nie opiera mu się. Wszyscy instynktownie wiedzą, co jest przyczyną żalu gościa. Ruszacie za nim. Droga w formie lupus wydaje się o wiele krótsza niż jazda samochodem. Leśne ostępy powoli otaczają was ze wszystkich stron, dając poczucie wolności. Szał, który gromadził się w was przez te wszystkie dni jakby ustępował... Szybko przemierzacie kolejne kilometry lasu. Wreszcie docieracie do celu. Wielka polana nad jeziorem Michigan gości wielu takich, jak wy. Wszyscy momentalnie przybieracie postacie homid. Podchodzicie do miejsca gromadzenia się szczepu. Widzicie wszystkich znanych wam garou. Starszyzna gromadzi się osobno. Galliardzi śpiewają smutne pieśni. Panuje olbrzymi smutek i poruszenie... Zauważacie wielki stos z pięcioma ciałami ułożonymi na nim.
- Co się stało? - pyta jeden z członków watahy
- Jak widzisz... nie żyją - odpowiedź jest bardziej lakoniczna niż pytanie...

Nagle następuje cisza. Lekki wiatr smaga wszystkich po twarzach. Wszyscy gromadzą się dookoła stosu. Jeden z Ahrounów podpala stos. To chyba "Ognista pięść"... Wszyscy przyjmują postać Crinos... Potężne wycie rozchodzi się po całym lesie... biada jakiejkolwiek małpie, która znajdzie się w pobliżu... Wszyscy wpadają w niekontrolowany szał... Pojedynczo znikają... udali się do Umbry... przeszli barierę. Lepka materia bariery wciągnęła ich do środka...

Kolejna noc. Upojenie szałem powoli mija. Stos już dawno dogasł. Nie ma już nawet żarzących się blado węgli. Znowu szczep zaczyna gromadzenie się.
- Usiądźcie wokół ogniska- krzyknął jeden ze starszych. Patrzy bacznie po zgromadzonych...
Zaczyna snuć swoją historię...

"Dawno temu, kiedy Gaja była jeszcze młoda a garou rządzili jej powierzchnią, żył jeden z duchów ziemi. Był on strasznie potężny. Wszyscy bali się go i nikt nie pokazywał mu się na oczy. Miał on, podobnie jak my, zdolność do zmieniania swojego ciała. Z tą różnicą, że mógł przybrać formę dowolnego zwierzęcia... Jednak dotychczasowa potęga nie wystarczała mu. Pragnął jej jeszcze więcej i więcej... Poszedł na układ z samym Żmijem... przysiągł mu służyć w zamian za równą mu moc. Tak się jednak nie stało... Obiecana mu potęga objawiła się w innej formie. Został on przeklęty. Podobnie, jak dzieci nocy, żmijowy pomiot. Już więcej nie zobaczył wschodu słońca, ani nie zaznał miłości innego stworzenia. Stał się wyklęty. Nawet żmijowe pomioty się go lękają. Rządził on później krainami zwanymi Mezopotamią. Słuch o nim jednak zaginął... Dzieci nocy opowiadają, że zapadł w letarg... Nasze legendy pokrywają się z ich doniesieniami... Duch zapadł w letarg. Jak głosili galliardzi z plemienia, którego nazwa nie zagości już na niczyich ustach, że powróci w przeddzień apokalipsy, by pogrążyć wszystkie ludy Gai, ale Żmija.. by oczyścić swojemu panu drogę..."
- Co do cholery ma jakaś legenda wspólnego ze śmiercią moich przyjaciół, mojej watahy...?!?!- "Płonąca pięść" uniósł się jeszcze mocniej...
- Synu, rozumiem twoją rozpacz...- ze spokojem odparł siwy mężczyzna- Taka już nasza dola, że tracimy przyjaciół. Na tym polega nasz tragizm, ale i bohaterstwo... walczymy za słuszną sprawę, a nasza walka pociąga za sobą mnóstwo ofiar. Jednak my różnimy się od żmijowego pomiotu tym, że żałujemy naszych zmarłych i składamy im cześć. Jesteśmy także świadomi, za co umieramy...
- Bzdura!!!- krzyczał przez łzy- Pieprzenie starszych!!!- uciekł, zniknął w lesie, kilku garou rzuciło się za nim..
Twarz starszego posmutniała... chyba jeszcze bardziej niż wcześniej...
- Pytaliście co ma ta legenda wspólnego z niedawnymi wydarzeniami?- spuścił głowę- Wrogowie czasami wracają...
U wszystkich widać wielki niepokój. Rysuje się na twarzach, ukazuje się w zachowaniu... strach...
- Duch wrócił i łaknie krwi... apokalipsa jest blisko, dlatego przybył... wypleni teraz wszystkie ludy, które go odtrąciły... i nie spocznie dopóki głowa ostatniego nie spadnie na ziemię i nie skrwawi powierzchni Gai... Szykujcie się więc na koniec, który szybko nastąpi... pewnie nawet nie dowiecie się kiedy...

To jest właśnie ta część, którą w tej przygodzie narrator może dowolnie modyfikować... To tylko tło... Możesz przeznaczyć ten czas na utrwalenie związków łączących watahę. Scementować ich przyjaźń, aby w finale nie walczyli przeciwko sobie... choć i ta perspektywa wydaję się ciekawa...

Staraj się dać im poczucie względnej wolności, lecz w dalszym ciągu pamiętaj o powolnym "zacieśnianiu więzów" dookoła ich szyj. W pewnym momencie daj swoim graczom poczuć śmierć. Wprowadź atmosferę ciągłego zaszczucia i paranoi... spraw, aby nie ufali nikomu. Jak stworzyć taką atmosferę?

Kolejne płonące schronienie... kolejne jadące radiowozy i samochody strażackie... Wszystko faktycznie przypomina apokalipsę... Ogień wszędzie. Wszędzie małpy... biegające i krzyczące. Widok?

Kolejny miejski caern zniszczony... jego strażnicy zabici. Nabici na pal. Mają powydłubywane oczy. Ich ciała są całkowicie pozbawione krwi... okaleczone... Małpy bełkoczą coś o wojnie gangów... nie, zaczęło się. Miasto w płomieniach...

Zauważacie znajomą wam, wysoką postać. Przygląda się. Chyba płacze... kolejne niewinne ofiary... Lecz kto w naszych czasach jest niewinny... Idziecie w jego kierunku lecz ucieka... znika z waszego pola widzenia... Znowu podążacie betonowymi ścieżkami... wzbiera w was szał... jest bliski wybuchu... Lecz cóż to? Ten smród... tak odległy, a jednak tak znajomy... Czyż nie to ten sam, który wyczuwaliście dookoła poprzedniego miejsca, i jeszcze poprzedniego? Tak dziwnie znajomy, a jednocześnie obcy i odrzucający... zapach garou pomieszany z zapachem Żmija... z zapachem przekleństwa... Znowu podążacie w tamtą stronę. Znowu ogień. To już chyba całe miasto stoi w płomieniach. Przeciwnik musi być naprawdę potężny. Kolejne ofiary. I ten smród... coraz bardziej nabiera intensywności w miarę zagłębiania się w ten śmiertelny labirynt. Niebezpieczeństwo!!!

Pierwsze spotkanie z nieznanym nie musi wcale tak wyglądać. To tylko przykład. Po prostu będzie Ci łatwiej zinterpretować ten opis samemu niźli wymyślać go od początku... Wszystko nie musi też przebiegać tak szybko. Pamiętaj, że zależy to od Ciebie i Twoich graczy, czyli od tego, czy lubią straszenie "powolne" czy atmosferę totalnego polowania, która wywołuje szybkie skoki adrenaliny. Wiedz jednak, że to drugie strasznie męczy graczy... więc miarkuj im to powoli i systematycznie, powoli zwiększając dawki... 

Zakończenie:

To jest jedna z najważniejszych scen w grze. Także można ja rozegrać na szereg różnych sposobów. Nie wiem, jak Tobie, ale mi najbardziej odpowiadały dwie wersje tej sceny... Jedną z nich zamieszczam poniżej. Druga jest tylko nakreślona (wydarzenia są mniej więcej te same, różnią się tylko miejsca akcji, więc umieszczanie opisów obu mijało by się z celem). Oczywiście nie narzucam ich, ale warto, abyś zapoznał się z ich opisem... być może będą one natchnieniem do stworzenia własnej scenerii...

Powoli idzie w waszą stronę. Wyciąga rękę. Zawija rękaw. Ręka szybko przybiera kształt potężnej, wilczej łapy. Szpony odbijają światła latarni z ulicy. Wygląda to przerażająco.
- Nie, jednak zabiję was nie zmieniając formy... jesteście zbyt słabi...

Oczywiście nie musi to tak wyglądać. Nie musisz wcale uśmiercać całej watahy. Już to mówiłem, ale powiem jeszcze raz: To wszystko zależy od Ciebie i od Twoich graczy. Sam przebieg walki także może się diametralnie różnić od opisanego...

Drugą scenerią jest owe schronienie, opisane na początku przygody. Tam walka może wyglądać o wiele bardziej emocjonująco. Latające wszędzie drzazgi, drzwi, itp. Od przyjętej scenerii będzie zależała atmosfera tej finalnej bitwy... 

Suplement:

Postacie:
"Płonąca pięść" - plemię: Uktena, Ranga: 4, patronat: Ahroun, Wiek, z wyglądu około 30 lat. Wysoki, umięśniony.
Odgrywanie: Postać oddana swoim przyjaciołom. Cichy i spokojny. Jako jeden z nielicznych nie przechwala się swoimi osiągnięciami co u wojowników jest wyjątkowo dziwne... jest bardzo skromny.
Pamiętaj, że jest jednym z najpotężniejszych wojowników plemienia.

Starzec "Mądrość wieków" - plemię: Patrzący w gwiazdy, Ranga: 5, patronat: Galliard Wiek, z wyglądu około 70 lat. Jest całkowicie siwy, twarz i ciało są całkowicie pomarszczone i pokryte wieloma chwalebnymi bliznami. Dosyć niski. Bije od niego dziwna energia, którą można by uznać z młodzieńczy wigor, gdyby nie wiek...
Odgrywanie: Mądrość i spokój biją od niego już z daleka. Zawsze wyróżnia się spośród stada. Zna setki pieśni i opowieści, którymi z chęcią dzieli się z młodymi. 

Bestia Żmija - Paskudztwo- tak naprawdę nikt nie zna jego imienia. Z wielu plotek można ustalić jego historię.