Część siódma: Trzeci Okres Przejściowy
W latach ok. 1085 - 664 trwa tzw. Trzeci Okres Przejściowy. W tym czasie Egipt utracił wpływy w Syrii, usamodzielniły się miasta fenickie, w tym Byblos, najważniejsze wśród nich. Jednocześnie zakończyła się egipska penetracja Palestyny, ponieważ na jej południowym wybrzeżu powstało państwo Filistynów. W samej Afryce utracono natomiast Nubię.
W Egipcie panowali wówczas arcykapłani z Teb i Tanis, łączeni w jedną, XXI dynastię. Powoli jednak wpływy w państwie zdobywali Libijczycy. Za czasów panowania Psusennesa II (960-945 r. p.n.e.) z Tanis, pewien arystokratyczny ród, wywodzący się spośród osadników z Libii, zagarnął ważniejsze stanowiska świątynne w Herakleopolis. Następnie zaś opanowali tron egipski. Pierwszym władcą z nowej, XXII dynastii, był Szeszonk I (945-924 r.). Władca ten osiągnął pewne sukcesy w polityce wewnętrznej oraz na terenach palestyńskich.
Szeszonk I znany jest właśnie z wyprawy palestyńskiej, którą podjął ok. 935 r. p.n.e. - napadł on królestwo Judy pozostałe po rozpadzie Izraela i złupił Jerozolimę, nie oszczędzając również tamtejszej świątyni.
Władcy dwóch dynastii libijskich, wspomnianej już XXII i XXIII, nie potrafili zjednoczyć Egiptu. Były to bowiem dosyć efemeryczne rządy.
Naczelnicy poszczególnych miast Delty i Egiptu środkowego prowadzili separatystyczną politykę, dążąc do osłabienia władzy centralnej. Nierzadko któryś z nich pretendował do objęcia tronu. Faraonowie zaś przeciwdziałali tym tendencjom osadzając w najważniejszych ośrodkach, jak Memfis i Herakleopolis, swoich synów. Potężnym wsparciem władzy faraonów była Tebaida, jedyny dobrze zagospodarowany obszar tworzący większą całość. Najzdolniejszy z synów faraona zostawał z reguły arcykapłanem, czyli władcą tego obszaru - "państwa boga Amona".
Trudno określić, jakie siły odpowiadały wówczas za wydarzenia w Egipcie. Setyci przypisują przejęcie władzy przez Libijczyków Horusowi. Można to uznać za względnie prawidłowe. W takim razie rządy poprzednich dynastii byłyby w wysokim stopniu skorumpowane przez stronników setyckich. Jednak między istotami nadnaturalnymi w Egipcie musiały rozgorzeć wówczas wielkie walki, które spowodowały to, że wysiłki stabilizacyjne Ozyriańczyków spełzły na niczym. A chaos pogłębiał się.
Zupełnie epizodyczny kształt miały rządy XXIV dynastii z Sais. Została obalona przez władców z Kusz. Jednocześnie bowiem w sąsiedztwie Tebaidy rozwijało się na terenie Nubii młode państwo Kusz. Z niego wywodzili się władcy XXV dynastii, którzy zjednoczyli Egipt w VIII w. Jako stolicę swojego królestwa wybrali Teby i prowadzili pojednawczą politykę wobec Asyrii, największego wówczas imperium na bliskim wschodzie. Jednak już faraon Taharka przeniósł swą stolicę do Tanis, mając zamiar ponownie rozszerzyć wpływy egipskie na Palestynę. Popierał wystąpienia przeciw imperium asyryjskiemu, które rozciągnęło swoją władzę również na ten rejon. W 674 r. p.n.e. wojska faraona Taharki wygrały bitwę z wojskami asyryjskiego króla Asarchadona. Ok. 671 r. ten sam król ponownie wyruszył przeciwko Egiptowi. Tym razem wyprawa się powiodła i Asyryjczycy zajęli Deltę Nilu. Również część spośród książąt górnoegipskich złożyło daniny Asarchadonowi, a także zmieniła swe imiona i nazwy miast na asyryjskie. Jednak w roku 669 r. Egipt się uniezależnił, a śmierć Asarchadona uniemożliwiła Asyryjczykom jego odzyskanie.
Kolejny z asyryjskich władców, Assurbanipal, ponownie podbił Dolny Egipt w 667 roku. Część książąt została przez króla uprowadzona do Asyrii. Był wśród nich Necho, władca Sais. Jednak wkrótce Assurbanipal ułaskawił go i ponownie osadził w Sais, a jego syn, Psametyk został namiestnikiem Atribis.
Gdy Taltamanu, przedstawiciel kuszyckiej XXV dynastii najechał w 664 r. Deltę, Necho opowiedział się po stronie Asyryjczyków, zginął jednak w bitwie. Psametyk zaś schronił się w Asyrii. W 663 r. Assurbanipal wyruszył więc z kolejną ekspedycją do Egiptu. Dotarła ona aż do Teb. Do 665 r. nikt i nic nie zagrażało władzy imperium asyryjskiego w Egipcie. Jednak w tedy Psametyk zrzucił zwierzchnictwo Assurbanipala i założył nową, XXVI dynastię. Tym wydarzeniem kończy się Trzeci Okres Przejściowy.
Można z dużym prawdopodobieństwem uznać, że panowanie dynastii kuszyckiej było kolejnym zrywem Ligi Ozyriańskiej mającym na celu stabilizację sytuacji. Potwierdzają to aspiracje tych władców do rozszerzania wpływów egipskich.
Atak Asyryjczyków, niejako sprowokowany przez samych Egipcjan, był niewątpliwie inicjatywą popieraną przez wpływowe istoty spoza kręgu egipskiego. Można sądzić, że za Asyryjczykami stali Ventrue, albo Lasmbra, w każdym razie potężni matuzalemowie z Bliskiego Wschodu. Okrucieństwo żołnierzy i królów Asyrii mogłoby nawet sugerować Tzimisce. W każdym razie były to zupełnie nowe siły dla Egiptu. Od tej pory będzie to symptomatyczne - Ozyriańczycy i Setyci przekonali się na własnej skórze, że nie są sami w Świecie Mroku. Co więcej, siły które najechały Egipt wcale nie ustępowały potęgą mieszkańcom kraju nad Nilem. Były to zapewne równie potężne wampiry.
Od tej chwili nadnaturalni mieszkańcy Egiptu musieli zacząć się liczyć z istotami spoza ich kręgu kulturowego.
Dla Narratorów i Graczy
Czas Trzeciego Okresu Przejściowego jest interesujący by rozbudować historię postaci, natomiast nie jest zbyt ciekawy do umieszczania w nim czasu powstania swojego bohatera. Nie tworzy się już w tym czasie mumii. A Setyci, którzy powstają nie odbiegają specjalnie od stereotypów. Liga Ozyriańska jest w gruzach. Ich przeciwnicy także nie muszą się specjalnie starać - wszystko bowiem rozpada się samo.
Toczą się jednak między nimi lokalne walki, które powodują, że starzy wodozwie Ligi Ozyriańskiej nie mogą doprowadzić Egiptu do zjednoczenia.
Sytuacja radykalnie zmieniła się, gdy na arenę wkraczają wojska asyryjskie. Oznacza to głęboką penetrację rdzennie egipskich ziem przez inne, nie związane wcześniej z Egiptem klany, głównie, jak sądzę Ventrue, Lasombra i Tzimisce, ale także pewnie i Toredorów czy Nosferatu, którzy towarzyszą społeczeństwu Kainitów stale. Od pewnego czasu trwa także penetracja tych obszarów przez klan Cappadocian, jednak ze względu na to, że podlegają oni Lazarusowi, potężnemu Matuzalemowi, który tutaj osiadł, odradzam tworzenie takich postaci.
To daje duże pole do popisu dla graczy. Mogą już zupełnie swobodnie wybierać pośród postaci związanych z Egiptem, a nie ograniczającymi się do zwykłych klanów. Ci Kainici, którzy powstali w czasie najazdów asyryjskich, mogli wyjechać z Egiptu po objęciu władzy przez dynastię saicką. Ale nie musieli.
Dla Narratora będzie to otwarte pole do popisu: poprowadzić preludium postaci w realiach podbitego przez Asyryjczyków Egiptu. Gdzie dawni władcy tego państwa - mumie i Setyci, walczą z nowymi, surowymi Panami. Zupełnie nowe warunki, zupełnie nowy układ geopolityczny. Pod koniec okresu przybywa zresztą do Egiptu wiele innych obcokrajowców, którzy przybyli z najemnikami wezwanymi przez władców Sais.
