Odmieniec: Zagubieni

Hey, hey, good bye,

Tomorrow Wendy is going to die

• Concrete Blonde, Tomorrow Wendy

Jesień to dobra pora na gry fabularne. Dywan kolorowych liści przykrywający szarość miasta i atmosfera nostalgii są fantastycznymi inspiracjami do tworzenia przygód, a dłuższe wieczory sprzyjają rozegraniu ich przy migotliwym płomieniu świecy. W świecie Odmieńca jesień jest czasem magii i tajemnicy. Na tron wstępuje król Ołowianego Zwierciadła (Leaden Mirror), a dominującą emocją staje się strach. „Jesienne baśnie” jest scenariuszem utrzymanym w takiej właśnie jesiennej konwencji. Pisząc go myślałem przede wszystkim o narratorach zaczynających swoją przygodę z grą Pięknego Szaleństwa jaką jest Odmieniec, ale formuła tej jednostrzałówki może równie dobrze sprawdzić się jako fabularny przerywnik lub początek nowej kroniki. Zanim przejdziemy do scenariusza, muszę Ci zadać jedno pytanie…

 

Czy wierzysz w Faerie?

Akcja przygody może toczyć się w każdym większym mieście. Nie będę opisywał zawiłości polityki Dworów czy populacji włości (freehold), nie wokół tego kręci się akcja scenariusza, poza tym namawiam każdego Narratora do tworzenia takich szczegółów samemu.

Tak samo nie umieszczam tu żadnych statystyk, niech każdy wymyśli takie, które będą pasować do jego Hałastry (Motley) i jego interpretacji scenariusza.

 

Jest wczesna jesień. Dni są coraz krótsze, noce chłodniejsze a drzewa zrzucają na ulice konfetti wielobarwnych liści. Niedawno do miasta przybyło kilku nowych odmieńców – to nasza Hałastra. Nie mają jeszcze ustabilizowanej pozycji w lokalnej społeczności Zagubionych, pośród ludzi czują się obco i nieswojo. Dla pewnego fae ich brak doświadczenia i koneksji jest jednak dużym atutem. Członkowie Hałastry dostają liścik, w którym odmieniec podpisany jako Cień zaprasza ich na wieczorne spotkanie w parku.

 

Park jest położoną w centrum miasta enklawą zieleni. W dzień tętni życiem setek spacerujących ludzi, którzy pragnąc wyrwać się na chwilę z betonowej dżungli, przechadzają się jego wąskimi alejkami, między omszałymi, klasycystycznymi rzeźbami i nieczynnymi fontannami otoczonymi wieńcami podniszczonych ławek. Przy samym ogrodzeniu bohaterowie dostrzegają samotną postać siedzącą na gołym betonie. Jeśli podejdą bliżej, dostrzegą kilkunastoletnią dziewczynę o nieobecnym spojrzeniu i odzianą w zniszczone ubranie, która sprzedaje przechodniom zapałki. Jeśli któryś z bohaterów podejdzie i będzie chciał wyciągnąć od dziewczyny jakieś informacje, ta bardzo szybko ucieknie.

 

Po zmroku park zamiera, a odgłos gniecionych pod butami bohaterów liści niesie się daleko między alejkami. Na jednej z ławek czeka na nich Cień. Jest ubrany w szary prochowiec i wysłużony kapelusz. Cień jest Mroczniakiem (Darkling) Pijawkopalcym (Leechfinger), ma pergaminowo białą skórę, zapadnięte czarne oczy i długie palce zakończone charakterystycznymi przyssawkami. Widać, że był niegdyś wysokim, przystojnym mężczyzną, ale pobyt w Arkadii zmienił go w przygarbionego, wysuszonego upiora. Z jego wyglądem kontrastuje spokojny ton głosu i przyjacielskie podejście do Hałastry. Cieniowi kilka dni temu zaginęła córka. Prowadzi podwójne życie, pozbył się swojego Podrzutka (Fetch) i odzyskał rodzinę, więc nie obyło się bez powiadomienia policji, ale Mroczniak nie wierzy, że jakiekolwiek ludzkie służby mogą trafić na ślad jego córki. Uruchomił już wszystkie kontakty i podniósł całą Włość w stan gotowości, ale jest pewien ślad, którego nie sprawdzą patrole Lata ani mistycy Jesieni. Pijawkopalcy wręcza Hałastrze ostatnie zdjęcie swojej córki, jedenastoletniej Alicji. Na drugim planie widać książkę, staromodne wydanie „Najpiękniejszych Baśni”. Tomik zniknął wraz z jego córką, więc wierzy, że to może być jakiś trop. Cień jest znaczącym członkiem Dworu Jesieni, więc może okazać się ważnym sprzymierzeńcem i ułatwić bohaterom ułożenie sobie życia na nowo. Nie trzeba długo myśleć, żeby uzmysłowić sobie konsekwencje odmowy. Bohaterowie zostają ze zdjęciem tajemniczej książki oraz numerem telefonu do Cienia. Teraz mogą liczyć już tylko na siebie.

 

Część nieliniowa

Hałastra może rozpocząć poszukiwania książki w dowolny sposób, a od pomysłowości graczy zależy, na który trop wpadną jako pierwszy. Poszukiwania w Internecie mogą naprowadzić na „Królową Śniegu”, za to spacer po księgarniach i antykwariatach poskutkuje odesłaniem do „Czarnego Kota”. Jeśli bohaterowie śledzą wiadomości, następnego dnia rano dowiedzą się o wydarzeniach z „Dziewczynki z zapałkami”, mogą też trafić w miejsce pożaru podczas spaceru po mieście.

 

Antykwariat „Czarny kot”

Antykwariusz Wykształcenie: Literatura (7 kości) – antykwariusz jest wiekowym człowiekiem, który od dawna pracuje w branży wydawniczej i świetnie zna się na literaturze Perswazja (5 kości) – prowadząc antykwariat trzeba targować się o ceny kupowanych i sprzedawanych książek częściej niż można by się tego spodziewać, antykwariusz jest więc zupełnie przyzwoitym negocjatorem Opanowanie 2; Determinacja 2 – antykwariusz jest przeciętną osobą.

Zastawiony sięgającymi sufitu półkami pełnymi książek lokal zajmuje parter jednej z kamienic w starej części miasta. Prowadzony jest od lat przez tego samego antykwariusza, obecnie już przyprószonego siwizną i zgarbionego. Postacie niegdyś związane ze środowiskami akademickimi lub branżą wydawniczą mogą pamiętać to miejsce jako skarbnicę białych kruków. Sprzedawca pamięta pokazaną mu na zdjęciu książkę, kupił kilka sztuk od pewnej kobiety. Nie przedstawiła mu się, ale zapamiętał jej podkrążone oczy i bladą twarz, miała potargane, czarne włosy sięgające ramion i nosiła skórzaną kurtkę. Kilka tygodni temu „Najpiękniejsze Baśnie” zdobyły rozgłos wśród ludzi lubiących osobliwości i styl retro. Wszystkie książki kupione od tajemniczej kobiety szybko mu się rozeszły, niektórzy nawet zarezerwowali sobie egzemplarze. Dane takich klientów zapisuje w dużym zeszycie, który trzyma pod ladą i bez odpowiedniej perswazji, a najlepiej skorzystania z pomocy Kontraktów nie będzie chętny, żeby je wyjawić.

 

 

Królowa Śniegu

W lokalnej gazecie Hałastra może natrafić na ślad tragedii, która wydarzyła się niecałe dwa tygodnie temu. 40-letnia nauczycielka pracująca w szkole podstawowej została aresztowana pod zarzutem popełnienia 6 morderstw. Policja wtargnęła do jej mieszkania po śledztwie dotyczącym serii zaginięć jej uczniów. W samotnie zamieszkiwanym przez nią lokalu znaleziono zwłoki 6 chłopców, wszystkie głęboko zamrożone. Ciała były niekompletne, stąd od razu wysunięto podejrzenie o kanibalistyczne zapędy zdegenerowanej nauczycielki. Całości sprawy dodaje atmosfery tajemniczości fakt, że od wielu lat kobieta miała wśród uczniów przezwisko „Królowa Śniegu” z racji chłodnego temperamentu i zamiłowania do białych, niemodnych strojów. Do artykułu dodano zdjęcie, ktoś z Hałastry może skojarzyć budynek. Po dotarciu na miejsce okazuje się, że mieszkanie jest do wynajęcia. Właściciel mieszka w piętro wyżej. Łysawy facet z wąsem, w kapciach i domowym dresie ochoczo otworzy bohaterom drzwi, nie wspominając słowem o tragedii. Większość rzeczy, łącznie z zamrażarką, została zabrana przez Policję. Mieszkanie jest puste i obskurne, ale po dokładniejszym przyjrzeniu się zakamarkom można znaleźć zapomniane przez funkcjonariuszy pudło. Jeśli bohaterowie nie trafili to antykwariatu, znajdą tam jego wizytówkę, jeśli mają pozostałe spotkania za sobą, znajdą tam kopię „Najpiękniejszych Baśni”. Na pytania o ostatnie zajścia właściciel zareaguje nerwowo i natychmiast wyprosi całą gromadkę.

 

Dziewczynka z zapałkami

Ten trop podsunie informacja z mediów lub adres z antykwariatu. Dziewczynka spotkana przez Hałastrę w parku uciekła z domu kilkanaście dni temu (w gazecie opublikowano zdjęcie). Poszukiwania w końcu dały efekt i znaleziona na ulicy została przetransportowana na posterunek policji. Gazety i telewizja sycą się jednak drugą częścią tej historii – dziewczynka wkrótce po przybyciu na posterunek podpaliła się i spłonęła żywcem. Śledztwo trwa, a egzemplarz „Najpiękniejszych Baśni” odpowiedzialny za tę tragedię wciąż leży w pustym dziecinnym pokoju. Namiary na rodziców można znaleźć w Internecie, bardzo starali się nagłośnić poszukiwania swojej córki.

 

Kontakt z Cieniem

Jeśli Hałastra skontaktuje się z Cieniem, by podzielić się swoimi odkryciami uzyskają informację, że przed zaginięciem jego córki jedyne co znikło z mieszkania, to wiklinowy koszyk i trochę jedzenia.

Wydawnictwo „Czarownik”

Adres wydawnictwa znajduje się na pierwszej stronie książki. Jego siedziba mieści się w jednym ze starych biurowców w centrum miasta. W pokoju zawalonym kartonami książek ustawiono kilka biurek, które uginają się pod ciężarem przestarzałych, kineskopowych monitorów i tony papierów. W tym chaosie króluje redaktor, młody i energiczny mężczyzna w okularach, z kilkudniowym zarostem i sztruksową marynarką narzuconą na T-shirt. Przy drugim biurku siedzi dwudziestokilkuletnia sekretarka i ukrywając się za monitorem maluje paznokcie. Redaktor początkowo przyjmie Hałastrę przyjaźnie myśląc, że w końcu szczęście się do niego uśmiechnęło i oto przybył ktoś, kto chce zamówić jego książki. Kiedy tylko okaże się, że bohaterowie nie są zainteresowani niszową fantastyką i dziwnymi grami, a wypytują o książkę i kobietę z antykwariatu będzie się starał zbyć intruzów. Na odczepnego odpowie, że kobieta, o którą chodzi Hałastrze to Wanda Abbey, faktycznie pracowała w wydawnictwie, ale kilka tygodni temu ją zwolnił. Pracowała przy korekcie, a bajki będące jej pomysłem to niewypał i na szczęście nakład był bardzo mały. Więcej może powiedzieć sekretarka, kiedy redaktora nie będzie w pokoju. Konspiracyjnym tonem wyjawi, że Wanda miała od kilku miesięcy obsesję na punkcie ponownego wydania jakiejś rozpadającej się książki dla dzieci i w końcu przekonała szefa do swojego pomysłu. Niestety wydanie bajek niewiele pomogło, z Wandą było coraz gorzej i została zwolniona. Żeby uzyskać adres Wandy bohaterowie będą musieli wymyślić jakąś niezłą bajeczkę lub skorzystać z Kontraktów. Sekretarka może jest plotkarą, ale nie idiotką.

 

Zakończenie

Mieszkanie Wandy znajduje się na poddaszu starej kamienicy. Pod drzwiami lokalu bohaterowie zastaną reklamy i gazety nazbierane przez przynajmniej tydzień. Żaden sąsiad nie widział Wandy już od dłuższego czasu. Hałastra może uciec się do magicznych sposobów. Kenning ujawni nadnaturalną aktywność w mieszkaniu. Bramy do Gąszczu(Hedge) otoczone są cierniami przypominającymi zwinięte kartki papieru, a w kolorystyce dominuje sepia. Można odnieść wrażenie, że sceneria Gąszczu jest niczym wyjęta z bajki. Bohaterowie mogą otworzyć drzwi konwencjonalnymi metodami, próbować włamać się przez okno (dach, drabinka pożarowa) lub poeksperymentować z wykorzystaniem bram. W mieszkaniu panuje potworny zaduch, w nozdrza od progu uderza zapach książek i kurzu. Wszędzie są porozrzucane egzemplarze „Najpiękniejszych Baśni”, miejscami walają się opakowania po pizzy. Na łóżku, pokryta warstewką kurzu, śpi Wanda. Opis zgadza się z tym, co mówił antykwariusz. Ma czarne włosy do ramion, jasną karnację i całkowicie przeciętną twarz. Leży ubrana w jeansy i skórzaną kurtkę, jej oddech jest bardzo płytki, tętno prawie niewyczuwalne. Na stoliku nocnym leży oryginał książki, stare i podniszczone tomiszcze emanujące teraz już dobrze wyczuwalnym Blaskiem (Glamour).

 

W książce zaklęty jest Prawdziwy Fae, który umierając dziesięciolecia temu w świecie śmiertelnych, zamiast odrodzić się w ludzkim ciele trafił do tego przedmiotu. Jedyne co może, to zatruwać sny posiadacza książki i z czasem zmienić go w Nosiciela Zarazy (Contagion carrier), a z jego snów zrobić sobie poletko do tworzenia kolejnych wykrzywiających psychikę koszmarów. Koszmary te są na tyle silne, że są w stanie przepłynąć na kopie książki i wnikać do sennej jaźni czytelników, z czasem zamieniając ich w szaleńców żyjących w świecie baśni w krzywym zwierciadle. Wanda kupiła książkę pół roku temu na okazji. Tego oczywiście Hałastra nie wie, ale ma kilka możliwości rozwiązania zagadki. Jeśli ktoś posługuje się kontraktem Snów może skorzystać z drugiej kropki, by po prostu wejść do snów Wandy. Wtedy wszyscy bohaterowie mogą stoczyć senną walkę z Prawdziwym Fae we wspólnym śnie. Drugą możliwością jest otwarcie księgi – Możny wyczuwa co się dzieje i skupiając całą moc wciągnie Hałastrę do snu Wandy, gdzie wyda im bitwę. Oczywiście Wandę można odesłać do szpitala, spróbować budzić i przypieczętować Przysięgę Rogu i Kości (Pledge of Horn and Bone). Można też ją zabić, a książkę zniszczyć, ale tak postępujący fae niedługo utrzymają swoją Klarowność (Clarity). W koszmarze Wanda błąka się ubrana w nocną koszulę po ciemnym lesie, co rusz napotykając potworne wcielenia postaci z bajek. Prawdziwy Fae niewiele już pamięta ze swego dawnego kształtu, jawi się więc w postaci bohaterów z bajek lub jako mglista, biała sylwetka. Atakuje odmieńców całym krajobrazem, szczuje ich wilkami, ciska w nich strugi ognia i księżycowego światła. Po ciężkiej walce pokonany Fae rozpadnie się razem z koszmarnym krajobrazem i książką w materialnym świecie.

 

Wandzie oczywiście i tak niewiele może pomóc, córka Cienia wciąż błąka się po Gąszczu myśląc, że jest Czerwonym Kapturkiem, a na pewno jeszcze niejedna książka trafiła do jakiegoś pechowego dziecka, ale to już temat na oddzielną opowieść…

 

                                                                                                                         Korekta i ramki: Qendi

 

• « poprz.
• nast. »